Sevgili blog severler, bir haftasonu yazısı ile yine birlikteyiz. Atalarımız her ne kadar “yediğin içtiğin senin olsun, gezip gördüğünü anlat” deselerde bu haftasonu (ve önümüzdeki birkaç haftasonu) yiyip içtiklerimi anlatacağım 
Değişik bir şeyler yeme isteğim baş gösterdiğinde ilk aklıma gelen uzakdoğu mutfağı oldu. Uzakdoğu kültürüne meraklı olup, bu uğurda koreceyi de sökünce geriye bir yemekleri kalmıştı zaten, ben de dadanayım dedim. Japon mutfağından başlayalım efenim;
Konusu tarihte önemli bir döneme işaret eden savaşların veya olayların filmlerini güzel yapan şey, o yaşanan olayların içindeki hayatlara, yakın plan yaklaşmakla mümkün oluyor. Yani esas temayı savaşın sunarak değil, o savaşı yaşayan bir kişinin yada bir grubun hayatını gösterek anlatmak daha gerçekçi kılıyor hikayeleri. Seyirci o vakit bir sinema filmi izlediğini fark ediyor. Aksi durumda ise belgesele benzeyen bir sözüm ona sinema filmi çıkıyor ortaya.
Mesela Er Ryan’ı Kurtarmak filmini kült film yapan şey, o savaşın ne kadar zor bir savaş olduğu değil, o zor savaşın içinde bir grup adamın, bir anne-oğul için göstermiş oldukları fedakarlığın büyüklüğüdür.
Çanakkale Yolu Sonu filmini de etkileyici kılan şey bence budur. Kırık aşk hikayesi, dostluk ve kardeşlik gibi duyguları Çanakkale Savaşı içinde bizlere sunan ekip çok başarılı bir film ortaya koymuş. (Bu iki filme konu olan savaşların bir diğer özelliği de dünyanın en büyük donanmaarının yapmış olduğu çıkarma savaşlarıdır. Ancak Normandiya çıkarmasında ABD’li donanma güçleri başarılı olurken, Çanakkale de yerel kuvvet olan Türkler başarılı olmuştur. Bu da artı bilgi olsun 
)
Paylaşacağım bu yazı, uzmanı olmadığım bir konu (uzmanı olduğum bir konu da yok ya, neyse) ama bir şeyler öğrenmek adına merak duyduğum bir konu. Ucundan bacağından öğrendiklerimi bir yazıda paylaşayım, belki ilerleyen zamanlarda üzerine eklemeler yaparak geliştirdiğimiz bir yazı olur çıkar.
O halde haydi başlayalım…
Altın yurdum insanı için bir ayrı önem taşır. O kadar ki, ülkemizde bu işin turizmi vardır. Yabancı ülkelerden gelen misafirlerimiz, ülkemizde kuyumcuları gezer, hatta bu işin membaa olan “kapalı çarşı”ya gider direk. (Burada bir dipnot düşmek gerek. Kapalı Çarşı’nın kanalizasyonu her yıl ihaleyle temizlenirmiş. Yılda 200 grama yakın altın tozu kanalizasyondaki pisliklerden arındırılıyormuş.)
Yani işin özü altında hatırı sayılır bir ustalığımız vardır. Ama sadece işin ustalığıyla kalmayız. Aynı zamanda iç pazarda talebi de yüksektir bu sarı madenin. Özellikle son 4-5 yıldır altının cazibesi giderek arttı. Gram fiyatının 100 TL üzerine çıkması sonrası çılgınca bir talep artışı gerçekleşti.
Hafta sonu akşamı ailecek ne yapsak diye düşünenlerden ve her seferinde kendinizi avm-sinema yada arkadaş ziyaretinde bulanlardansanız mutlaka denemeniz gereken bir seçenek sunuyorum şimdi sizlere. Türk sanat müziği konseri.
Efendim şehrin büyüğü küçüğü olmaz, her şehirde böyle bir organizasyon mutlaka vardır. Tad almayı bilenlerdenseniz müziğin her türü de insana huzur verir. TRT nin o meşhuuur TRT olduğu zamanları yaşamış biri olarak arkadaşım beni konsere davet ettiğinde tereddütsüz gelirim dedim. Hemen ardından da uyarıyı aldım “ ama bu koro çok amatör”. Oysa ben tam tersini düşünmüştüm; ruhları çok profesyoneldi.
bilal: 
volkan: 
esin: 
nilay: 
gökhan: 
